In 1995 werd ik geboren in een klein dorp in Brabant. Als kind was ik verlegen en speels. Zingen, dansen, sporten en schrijven waren manieren waarop ik mezelf kon uitdrukken. Dat was nodig, want ik voelde veel: niet alleen mijn eigen emoties, maar ook die van anderen.  

In mijn puberteit begon ik me steeds meer te verzetten tegen het ‘perfecte plaatje’ en de verwachtingen van mijn omgeving. ‘’Waarom doe ik wat ik doe?’’ Ik was nieuwsgierig naar wie ik werkelijk was en wat bij mij paste. 

Op mijn 16e ging ik naar het ROC in Nijmegen. Mijn wereld werd groter, maar echte aansluiting bleef uit. Ik was allemansvriend en tegelijk niemands vriend. Het niet kunnen vinden van verbinding bracht eenzaamheid en soms depressieve gevoelens met zich mee. Relaties liepen stuk, vriendschappen voelden oppervlakkig en studies afronden bleek moeilijker dan gedacht.

Op mijn 19e begon ik met kickboksen, dit was een keerpunt voor mij. Emotioneel was het zwaar maar fysiek had ik er aanleg voor en ik ontwikkelde al snel een grote passie voor de sport. Tijdens de training voelde me ik snel geïntimideerd en bevroor ik vaak. Toch wilde ik doorzetten. Ik wilde ook sterk zijn.